بيت در محتشمى چو تو درين عصر كم است * بيچاره كسى كه يارِ او محتشم است شعر يقولون كفّى من هواك و اقصرى * فقلت لهم لا تكثر و اللّوم فى انسى ولى زفرة و لا التّعلّل بالبكاء * لذاب لها قلبى و فاضت لها نفسى احبّ الهوى طول الحياة فان امت * فيا ليتها اضحى ضجيعى فى رمسى اى درويش ! غم و اندوه كه طواف كند ، گرد زاويهء درويشان كند ؛ بلايى كه از آسمان روان شود ، گويند : كجا مىروى ؟ گويد به زاويهء بينوايى . شعر يا اعدل النّاس الّا فى معاملتى * فيك الخصام و انت الخصم و الحكم 15 آخر دعوتك يا مولاى سرّا و جهرة * دعاء حريق القلب عن خالص الحبّ بليت بقاسى القلب لا يعرف الهوى * و اقتل خلق اللّه للهائم الصّب فان كنت لم تقض المودّة بيننا 16 * فلا يخل من حبّ له ابدا قلبى رضيت بهذا ما حييت فان امت * فحسبى ثوابا فى المعاد به حسبى پادشاه گفت : اين درويش را به ما نماى . گفت چون فردا به ميدان روى ، درويشى در پايان ميدان ايستاده باشد و در جمال سلطان نظر مىكند . پادشاه روز ديگر برخاست و جمال خود برآراست و انواع تكلّف زيادت كرد ، گفتند : چيست كه امروز تكلّف زيادت مىكنى ؟ گفت : آرى هر روز به صيد خويش مىشديم امروز به صيد دلها . شعر مرّ بنا فى كفّه باشق فيه * و فى الباشق شىء عجيب ذاك يصيد الطّير من حالق * و هو بعينه يصيد القلوب پادشاه با جمال چون در ميدان خراميد و گوى در خم چوگان آورد از سر ميدان در نگريست ، درويش سوخته را ديد در پاى ميدان ايستاده ، و انملهء حيرت به دندان حسرت گرفته ، ملك اسب براند تا نزديك درويش - انا عند المنكسرة قلوبهم - چون به وى رسيد ، درويش سر برآورد تا جمال دوست بيند ، ملك گفت : سلام عليك . گوى به من ده ، هنوز سلام